Zigzagu i numrave të parë

– Një, dy; një, dy; kthehu mbrapsht! Përsërite nga fillimi!

Flisnin zërat që vinin nga fëmijëria.

Trupi, pa zanoret, kishte vështirësi të ndiqte lëvizjet. Por edhe sikur të supozoja se kishte liri, pak gjëra dija të bëja. E përditshmja më ishte ngjitur mbi trup, njësoj si duart e mia.

Ajo që më përsëritej ishte riti i rregullimit të krevatit: hapja e dritareve, shkundja e jastëkëve, çarçafët e bardhë, mbulesa jeshile e errët…

Sapo e kisha mbaruar, një dorë m’i prishte dhe më thoshte të nisja nga fillimi.

E përsërisja derisa zëri heshte.

Kur isha e vogël, përveç duarve mavi nga i ftohti, nuk kisha kuptuar asgjë nga kjo bërje-zhbërje. As ku gaboja. Por e di që përsëritja deri në përsosje ma ndoqi jetën, derisa u bë zakon të kërkoja vetëm gjëra të arrira. Vetvetja tashmë nuk kishte vështirësi; problemi ishin të tjerët. E dija: sa herë që do të shkoja drejt tyre, do të komunikoja, do të qeshja, por nuk do t’i afroja aq sa t’i bëja të miat. Ishte një mur; hyrja dhe dalja lehtë nuk më ishte e mundur.

Dikur i kisha hapur kanatet e shpirtit deri në fund. Por nuk kishte shërbyer. Secili hyri me urinë e mjerimit dhe mori çfarë i duhej, duke më lënë me të varfrat. Rikuperimi më njohu me distancat dhe zigzagët brenda vetes. Isha me të tjerët aq sa duhej. Nuk kishte djegie.

Por kur ndihesha mirë dhe kërkoja të afrohesha, ata iknin. Koha nuk ishte e gjërave të mëdha, as e shndërrimeve në thellësi. Ishin kohë të thjeshta, njëpërdorimshme.

Pastaj, kush donte të rrëzohej thellë? Kush do të ringrihej?

Megjithatë, të gjithë prisnim mrekullinë.

I kishim hapur sytë aq shumë, sa kishim frikë se do të na kalonte përpara pa na parë. Në autostrada kërkonim autostop:

– Mrekulli, ndalu. Jemi këtu.

Do të zbriste dikush me të njëjtën etje për ujë. Do të na pikonte çdo ditë mbi jetën e tharë, si bukë. Kur do të mungonte, do ta kuptonim domosdoshmërinë e urisë që na kishte ushqyer tjetri. Do të shndërroheshim në gojë peshku, e hapur vetëm nga jashtë.

Është e thjeshtë të shkosh te tjetri: të ndjekësh veprimet pa qëllim dhe ta shohësh si pjesën tënde.

Por a i duam pjesët tona?

Të hysh te tjetri si te vetvetja.

Por kur vetja nuk njihet, si shkohet?

Mund të ishte edhe ky shpjegimi.

Por pse vazhdoj të luhatem në cepa të fshehur vetëm për të kuptuar çfarë duam?

Ndoshta hiçgjë. Hiçgjë duam.

Vetëm të shtrihemi brenda trupit që nuk kërkon komunikim dhe as të mbyllet brenda zigzagut të dy numrave të parë: një, dy… një, dy… pauza mes tyre, vija e kufirit që i bën të mos jenë më një, por asnjëherë dy.

Një trup i mbyllur brenda vetvetes dhe sy; drejtëz e vetme me botën. Në fund të saj shfaqen sytë e tu, që mbyllin dritat anësore.

Përsëri zigzagu.

Majtas-djathtas.

Gjumi jeshil.

Shkoj te rrobaqepësi me metrazhe letre. I jap përmasat e trupit të ri: këndet e zigzagut, gjatësinë e njëshit dhe të dyshit, disa centimetra për një përqafim, dhëmbë të bardhë për të qeshurën dhe fije ari për shkëlqimin e syve.

Por nuk i jap histori.

Me këtë lëkurë të re, trupi im mund të të presë ty, ndërsa unë zhdukem në jeshilen e gjumit.

Tashmë ti ke nisur të më dërgosh mesazhet e fundit. I shoh në një intervistë të dhënë disa ditë më parë. Ke filluar të deklarosh përballë botës ndjeshmërinë e brishtë të asaj që mund të kishim qenë ne të dy. Sikur ajo që ishte e jona të kishte qenë çështje kombesh dhe njerëzish, kaq jashtë nesh.

Por “e jona” sot është e të gjithëve.

Lexoj reagimet. Gishti drejtohet nga unë. Nuk paskam ditur t’i bëj gjërat siç duhet. Mbi dedikimet e tua të gjata, kisha lënë të më binte qetësia.

Thelbi i asaj që kërkon të thuash është i thjeshtë: të mos të dashuroj dhe të mos shkruaj më për ty. Edhe sikur të shkruaj, të mos përdor asnjë fjalë; as më të voglën; as më të ëmbëlën. As pyetjen e zakonshme: “Ejj, ciao, jam unë që po hyj te ti”. As “si je?”

Thjesht, të shkruaj për numrin një.

Pra, të jem mallkim.

Nuk e di si i lashë gjërat të shkonin kaq keq. Si i lashë të më rrëshqisnin mes gishtave.

Në jeshilen e gjumit, letra të bardha shtypen nga një makinë e re tegelash. Germat rrudhen mbi njëra-tjetrën, si rroba të papërdorura, pikërisht tani që i qepa vetes një trup.

As lëkurën e re nuk do që ta njohësh. As fjalët që ngjeshen pa pauza.

Hedh sytë brenda vetes. Mospërdorimi i tyre më mbyt.

Ku t’i çoj?

Unë, që di vetëm të rregulloj krevatin. Mëngjeset nuk vijnë pa këtë rit.

E shoh shkrimin si orvatjet për t’i zbritur fjalët; fjalët i kthejnë shpinën. Përsëris metodën që njoh: rregulloj krevatin për të dhjetën herë dhe rezultati është njësoj.

Pa dashur, i afrohem pyetjeve të vogla.

Si t’ia bëja?

Cili është truku të shkruaj për ty pa shkruar për ty?

Shpesh harroj që s’duhet. Kur kujtohem, lë një hapësirë bosh dhe nënvizoj me germa të kuqe:

– Nga ky moment është e ndaluar të shkruaj për dashurinë. Të shkruaj për ty është e ndaluar. As të them: “Ejj, ciaooo! Jam unë që hyj te ty.”

Pas boshllëkut, e çoj shkrimin deri në fund duke shtuar:

– “Duhet të jesh mirë, edhe për mua.”

Fjalisë së fundit i vë një vijë sipër. Nuk është shkruar, por ka ekzistuar.

Mos vallë liria të bën budalla?

Sikur shkrimi të ishte trup, do ta shtrija mbi tavolinë dhe do të merrja pincat për t’i bërë autopsinë. Ta shihja nga sipër për ta vëzhguar. Mesi është bosh, si një gropë e pafund dhe e zezë.

Nuk e di çfarë e mban të bashkuar, përveç një ideje: të mos shkruaj më për ty.

Dua t’ia ndiej shijen. E copëtoj një kafshatë dhe e fus në gojë. Është bajate, e hidhur sa më ngec në fyt.

Sikur, ti të ishe këtu, do të shkundja shpatullat dhe do të thosha:

– A e kupton çfarë po më kërkon të bëj? Jo mua, por ekzistencës sime.

Të mos shkruaj më!?

Nuk di ta bëj pa dritën e ndezur të syve; nuk di ta bëj pa ty…

Pastaj ti vazhdon të flasësh në video. Edhe publiku, me gojën e madhe.

Të ulur në kafenetë e tymosura të llafeve, nuk e dinë që tjetrit i vrasin shpirtin. Janë për show dhe për kruajtjen e barkut përballë diellit. Ndërsa të logjikshmit si unë nuk do të pinin ujë. Duhen të çmendurit dhe të vetmuarit.

Ata që, kur u thua të mos shkruajnë për dashurinë, bëjnë romane, zbresin në rrugë dhe, si letra, ia drejtojnë qiellit.

Do të mjaftonte heshtja dhe:

– “Ejj, ciao, jam unë që hyj te ty.” Dhe asnjë histori.

Por në këtë situatë, dhe kështu si jemi, dera vetëm hapet.

Kërcitja bie në stomak.

Në prag nuk shfaqet numri dy.

Hapësira nuk kërkon të jetë as edhe një.