Armiqtë e Shqipërisë

Nëse sot dikush pyet se kush janë armiqtë më të egër të Shqipërisë, nuk do të më çudiste aspak nëse përgjigjja do të ishte: vetë shqiptarët.

Nëse një i huaj që e ka vizituar Shqipërinë para viteve ’90 do ta rivizitonte sot, do të mbetej i habitur nga shkatërrimi i madh i peizazheve, luginave, maleve dhe lumenjve.

Egërsia e shqiptarit të sotëm ndaj natyrës është tronditëse. Por armiqtë edhe më të egër të Shqipërisë janë vetë institucionet, të cilat, në emër të popullit, duhej të ishin rojtaret dhe mbrojtëset e bukurive natyrore të vendit.

Kudo që udhëton sot nëpër Shqipëri, sheh dhunën dhe egërsinë e ekskavatorëve që shkatërrojnë gjithçka, duke dëmtuar në mënyrë të pakthyeshme peizazhet historike.

Natyra nuk është vetëm tokë, gurë dhe ujë; ajo është kujtesa e një populli, fryma që lidh të shkuarën me të ardhmen. Kur shkatërrojmë malet, lumenjtë dhe luginat tona, në të vërtetë po shkatërrojmë një pjesë të shpirtit tonë. Shqipëria nuk ka nevojë për armiq nga jashtë, kur plagët më të thella ia shkaktojmë vetë. Dhe ndoshta pyetja më e dhimbshme nuk është se çfarë kemi humbur deri sot, por çfarë do të mbetet nesër për ata që do të vijnë pas nesh.