Nga Marash Mirashi-
-pasazhe-
URA
Në hyrje të fshatit Broshtull, në rrjedhën e sipërme të Përroit të Kusarëve, qëndronte ende ura e vjetër prej guri. Poshtë saj uji shkonte ngadalë, a thua se kish frikë të bënte zhurmë. Ura ngjante e plakur. Me siguri nga mungesa e hapave. Dikur mbi të kalonin burra me mushka, gra me shporta dhe fëmijë që vraponin drejt shkollës. Tani andej kalonte vetëm era. Ndieva nevojën të bërtas me të madhe
Banorët e fundit ishin larguar para dy vitesh. Një ikje e dhimbshme. Një tragjizëm që lexohej në perdet e një dritareje e cila i qe dorëzuar stuhive. Në muret e oborreve, hardhitë ishin egërsuar dhe kishin nisur të hynin brenda dhomave. Dukej sikur fshati po sulmohej nga natyra. Urat janë ndërtuar për të lidhur njerëzit me njëri- tjetrin. Kur nuk kalon më askush, ato nisin të bien. Në mbrëmje u ktheva sërish te ura. M’u duk sikur dëgjova një trok të vjetër kuajsh. Ishte uji që godiste gurët e urës, si dikush që troket në derën e një shtëpie të braktisur.
KULLA
Kulla ngrihej mbi Kodrën e Hutave si një roje që nuk e ka të qartë cfarë po ruan. Dikur aty jetonte një familje e madhe. Sot banorët e vetëm të saj janë merimangat. Rrjetat kishin mbuluar dritaret, oxhakun, madje edhe foton e zverdhur të një plaku e cila varej ende në katin e sipërm. Kësisoj merimangat nuk kishin pushtuar vetëm kullën, por edhe kujtimet. Në oborr gjeta një kovë të ndryshkur dhe një palë opinga të mbuluara nga pluhuri. Era hynte e dilte mureve. Një bari më tregoi se askush nuk afrohej natën aty.
– Merimangat, tha ai, – janë bërë si gratë e kullës. Nuk durojnë askënd brenda.
Kur dola jashtë, pashë kullën për herë të fundit. Në dritaren e sipërme një rrjetë sa një ombrellë, lëkundej nga era si flamur i heshtjes.
DORDOLECËT
Fusha ishte e mbushur me dordolecë. Pas largimit të njerëzve dukej sikur kishin marrë në dorë ruajtjen e vendit. Njëri kishte veshur një xhaketë ushtarake. Tjetri mbante një kapelë kashte të shqyer. Ngjanin si pleq që prisnin autobusin e fundit të botës.
Të lehurat e qenve nuk ishin më. Vetëm era që tundte krahët prej druri të dordolecëve. Misri nuk mbillej më, por ata vazhdonin të rrinin në këmbë, besnikë ndaj një detyre që kishte mbaruar prej kohësh.
Në perëndim, hijet e dordolecëve u zgjatën mbi tokë. M’u duk se po ecnin drejt fshatit, si banorë që ktheheshin në shtëpitë e tyre. Një vegim.
Treskinë, 6-7 Maj 2026
