Nga Trëndafile Visha-
Jeta është një tik-tak ore që pushon krejt befas. I sheh akrepat të ndalur dhe në çast, humbet fillin. Përhumbesh. Rrekesh të kuptosh pse-në… por ajo mbetet pezull, pa përgjigje. Vështron rreth e rrotull dhe kupton se edhe koha ka ndaluar – ka marrë me vete një pjesë tënden, një pjesë të bukur.
Sot, në ditën e Pashkëve, u shua krejt papritur një grua e bukur, sqimatare, e kuruar në dije. Një grua që la gjurmë në kurrizin e zhurmshëm të jetës kulturore të Tiranës, dhe jo vetëm. Iku në amëshim një poete, përkthyese dhe një studiuese elitare e letërsisë shqipe.
U shua një zë prej drite: Natasha Lushaj Spahiu.
Tashën e kam takuar vite më parë, në një lokal te Selvija, ku mblidheshin për një kafe poetë, shkrimtarë, studiues, piktorë, fotografë. Në një nga ato takime më ra në sy një grua shumë e bukur, me sharm dhe një prani të pashoqe. Në komunikimin e parë, nën atë bukuri që rrezatonte live, përballeshe me një seriozitet dhe rreptësi që të bënte të mendoheshe mirë kur i zgjasje dorën, kur hapje gojën për të folur.
Natasha ishte e artikuluar, e ditur, dhe nuk mbante pranë vetes njerëz që bënin shaka pa kripë, njerëz që shtireshin apo ishin sipërfaqësorë. Ajo nuk e honepste injorancën, vulgun.
Shpesh mbante kapele në kokë – një detaj që e bënte të dukej si një grua “e rëndë” për ata që nuk e njihnin. Mbase nuk do ta kisha njohur kurrë, nëse nuk do më tërhiqte fillimisht hijeshia e saj. Gjithmonë më kanë pëlqyer njerëzit e bukur. Por zakonisht u shmangem atyre me “hije të rëndë”. Dhe, nëse dikush nuk më afrohet vetë, nuk e qas – jam natyrë vetmitare.
Por pas takimit me të kuptova se ajo “hije e rëndë” dhe ajo “gojë brisk” i rrinin bukur. Nuk ia cënonin bukurinë – përkundrazi, ia theksonin.
Takimi me të ishte një lloj fati. Është fat të takosh njerëz të ditur. Ishte edhe një surprizë: Natasha ishte nga Kukësi, nga vendlindja ime, Kolesjani. Ndryshe nga unë, e rritur në majë mali, ajo ishte tundur në djepin e Tiranës. Por nuk është vendi, as koha që ndajnë të ngjashmit.
Që nga ajo kohë, ajo u bë “Tasha ime”. “Tasha ime e bukur”. “Tasha ime e sertë”.
Sa herë shkruaja poezi në Facebook, më shoqëronte një ankth i lehtë. Tasha ishte ankthi im. Ajo nuk falte. Nuk donte të dinte nëse të kishte të afërm apo mik/e. Ishte e krisur në mënyrën e saj: ta hidhte mendimin si bombë në duar.
Dhe e bënte këtë sepse ishte shumë kërkuese. Kishte shije. Nuk toleronte askënd t’ia prishte atë.
Pikërisht për këtë – për drejtëpërdrejtësinë, për sertësinë e saj, e respektoja dhe e doja shumë Tashën.
Me datë 9 prill, Natasha do të promovonte përnjëherazi katër librat e saj: “Aftësia vetëtransformuese e tekstit autentik”, “Shqyrtime letrare” (analiza dhe shkrime kritike), si dhe librat me poezi: “Pasujana” dhe “Hija ime që s’më njeh më”.
E ndërsa ne, miqtë e saj, po prisnim të merrnim pjesë në promovim, Tasha papritmas mbylli sytë përgjithmonë.
Që nga sot, Tiranës do t’i mungojë një grua e bukur që rrezatonte teksa ecte udhëve të saj. Letërsisë shqiptare do t’i mungojë një studiuese e spikatur.
Ndërsa mua… do të më mungojë shumë Tasha ime e bukur.
Lamtumirë, Natasha Lushaj Spahiu!
Qofsh e parajsës!
…Ora jote ndaloi. Fjala jote jo. 
