Nga Mevlan Shanaj-
Ndoshta arrij këtë verë në Pogradec të mbyll librin ” Nuk është vonë të tregosh” ja një ndër ato pak gjëra që po hidhen, kështu modestisht kam skicuar dhe Vangjush Furrxhiun.Unë nuk jam kritik filmi.Këto impresione janë spontane.( vizatimi nga Fatbardh Marku)
Bujar Lako – Gjenerali i ekranit shqiptar
Ka aktorë që interpretojnë personazhe dhe ka aktorë që krijojnë prani. Bujar Lako i përkiste kësaj kategorie të dytë. Ai nuk kishte nevojë të fliste shumë që të ndihej pesha e personazhit. Mjaftonte të hynte në kuadër. Qenia e tij para kamerës mbushte ekranin me një autoritet të rrallë.
Është një ironi e bukur artistike që një nga figurat e tij më të njohura ishte Gjeneral Gramafoni, ku “gjenerali” nuk ishte ushtarak, por një metaforë e një njeriu që udhëhiqte me muzikën dhe shpirtin e tij. Më vonë ai interpretoi gjeneralë të vërtetë në Ballë për ballë dhe në Gjenerali i Ushtrisë së Vdekur, duke dëshmuar se autoriteti që transmetonte nuk vinte nga uniforma, por nga vetë personaliteti artistik.
Galeria e roleve të tij është e pafund. Martin Kreka te Përballimi, Tunxhi te Udha e shkronjave, Besim Peja te I paharruari, Shëngeni te Lule të kuqe, lule të zeza, personazhet e Syri magjik dhe shumë role të tjera formojnë një univers të pasur karakteresh, ku secili ka fytyrën, ritmin dhe frymëmarrjen e vet.
Pikërisht kjo staturë artistike bëri që, në mënyrë krejt të natyrshme, ai të quhej “Gjenerali i ekranit shqiptar”. Nuk ishte një nofkë e fituar nga një rol i vetëm, por nga mënyra se si sundonte ekranin. Ai nuk e pushtonte skenën me gjeste të mëdha; e pushtonte me qetësinë, me shikimin dhe me energjinë e përmbajtur.
Shikimi i Bujar Lakos ishte një instrument i jashtëzakonshëm interpretimi. Në të kishte mendim, dyshim, dhimbje, forcë dhe ironi. Shpesh ai komunikonte më shumë me heshtjen sesa me fjalën. Kamera e donte fytyrën e tij, sepse ajo ishte gjithmonë në dialog me spektatorin.
Pa përjashtim, partnerët e tij dhe regjisorët ndienin praninë e këtij autoriteti artistik. Nuk ishte imponim, por një fuqi e brendshme që i detyronte të gjithë të ngriheshin në lartësinë e interpretimit të tij. Me shikimin e tij depërtues, me përqendrimin dhe disiplinën e rrallë, ai krijonte një fushë magnetike rreth vetes. Dukej sikur i sugjestiononte të gjithë, jo me fjalë, por me vetë intensitetin e qenies së tij artistike.
Ky ishte sekreti i madhështisë së Bujar Lakos. Ai nuk luante personazhin; ai e jetonte atë deri në atë pikë sa kufiri mes aktorit dhe figurës zhdukej. Për këtë arsye, ai mbetet një nga kulmet e interpretimit në historinë e filmit shqiptar, një aktor që e ngriti profesionin në nivelin e artit të madh.
