Nga Arben Isaraj-
Ndarja nga jeta e akademik Luan Omarit shënon largimin fizik të një prej personaliteteve më të spikatura të mendimit juridik shqiptar, por jo përfundimin e një vepre që do të vazhdojë të jetojë në kujtesën akademike, institucionale dhe njerëzore të vendit.
Profesor Omari i përkiste asaj kategorie të rrallë intelektualësh për të cilët dija nuk ishte thjesht një profesion, por një mision; drejtësia jo vetëm një disiplinë shkencore, por një parim themelor i organizimit të shoqërisë dhe i marrëdhënies së individit me shtetin.
Kontributi i tij në shkencën juridike, veçanërisht në të drejtën kushtetuese, kapërcen kufijtë e një karriere të gjatë akademike. Përmes studimeve, botimeve dhe veprimtarisë së tij institucionale, ai ndihmoi në formimin e kulturës juridike shqiptare dhe në edukimin e brezave të juristëve me rëndësinë e Kushtetutës, shtetit të së drejtës dhe institucioneve demokratike.
Por madhështia e një profesori nuk matet vetëm me numrin e veprave që lë pas, as me titujt që mban. Ajo matet edhe me mendjet që ka ndihmuar të formohen, me ndërgjegjen profesionale që ka kultivuar dhe me standardet etike që ka përcjellë.
Në këtë kuptim, Profesor Luan Omari ishte shumë më tepër se një pedagog dhe studiues. Ai ishte një institucion i dijes dhe një pikë referimi për brezat.
Veprimtaria e tij në krye të Fakultetit të Drejtësisë, në Akademinë e Shkencave dhe në Komisionin e Venecias dëshmon se autoriteti i vërtetë akademik nuk buron vetëm nga pozita, por nga thellësia e dijes, serioziteti shkencor dhe besueshmëria personale.
Në një kohë kur shoqëria jonë ka ende nevojë për forcimin e kulturës kushtetuese, të pavarësisë së institucioneve dhe të respektit për ligjin, trashëgimia intelektuale e Profesor Omarit merr një rëndësi të veçantë. Ajo na kujton se Kushtetuta nuk është thjesht një dokument juridik, por themeli i bashkëjetesës demokratike; se ligji nuk duhet të jetë instrument i pushtetit, por kufiri dhe garancia e tij.
Sot, dhimbja për humbjen e tij shoqërohet me mirënjohjen për gjithçka që ai i dha universitetit, shkencës dhe shoqërisë shqiptare. Ka njerëz që largohen nga jeta, por nuk largohen nga historia e mendimit dhe nga kujtesa e atyre që patën privilegjin të mësonin prej tyre.
Profesor Luan Omari ishte një prej tyre.
Ai la pas jo vetëm një trashëgimi të çmuar shkencore, por edhe një standard intelektual e njerëzor që duhet ruajtur dhe përcjellë. Sepse nderimi më i denjë për një profesor të madh nuk është vetëm ta kujtojmë me respekt, por të vazhdojmë të mbrojmë vlerat që ai përfaqësoi: dijen, integritetin, etikën profesionale dhe besnikërinë ndaj së drejtës.
U prehsh në paqe, Profesor! Emri dhe vepra juaj do të mbeten pjesë e historisë së arsimit, jurisprudencës dhe mendimit juridik shqiptar. Mirënjohje të përjetshme për mësuesin e brezave të shumtë të juristëve!
